مجسمه ی هفت متری رویش که یک شاهکار هنری بود به وسیله کارکنان سفارت ایران در فرانسه تخریب و نابود شد.

خلاصه ی ماجرا این است که مجسمه هفت متری رویش، ساخته کامبیز شریف که در سومین بینال مجسمه سازی از طرف مطرح ترین مجسمه سازان دنیا و ایران به عنوان اثر برگزیده شناخته شده بود در جریان توفان فرانسه آسیب می بیند و کارکنان سفارت فرانسه به جای آن که آستینی برای ترمیم آن بالا بزنند، مجسمه را تکه تکه می کنند و می گذارند بیرون از سفارت و چنان که رسم همه جای دنیاست «رویش» که در حکم زباله در مقابل در سفارت گذاشته شده به وسیله ی ماشین جمع آوری زباله می رود و برای همیشه دفن می شود.

این مجسمه به وسیله صادق خرازی، سفیر پیشین ایران در فرانسه به این سفارت منتقل شده بود و بنا به قراری مشترک بین کامبیز شریف و سفارت فرانسه، شریف باید هر سال یک بار برای ترمیم و کنترل آن به سفارت می رفته.

مجسمه ی «رویش» از جنس نارون بود. یک تن وزن داشت. گیاهی بود هفت متری که نمادگی از بالندگی توأم با سرکوب بود. دقیقن حکایت روئیدن بود؛ با تمام قصه هایش. این گیاه در ارتفاع شش متری خود کات خورده بود: سرکوب شده بود، اما در ساقه ای دیگر دوباره پیچیده بود بالا، تن کشیده بود و سر برآورده بود تا به خان هفتم رویش برسد.

کامبیز شریف گفت: حکایت خودم بود. نمادی از روئیدن خودم بود؛ از سرکوب شدنم و دوباره قد کشیدنم.

حالا کامبیز خان دوباره کات خورده. منتهی نه توی ارتفاع شش متری؛ بلکه یک متری:

 

معاون سفیر فرانسه: بیا یه قهوه بزنیم با هم! حله!

معاون سفیر فرانسه زنگ زده و گفته: «کامی جان چرا نمیای یه قهوه ای با هم بزنیم؟ پاشو بیا فرانسه، با هم صحبت می کنیم. قضیه را حل می کنیم. به هر حال هنوز یک متر از مجسمه ات باقی مانده. پاشو بیا فرانسه بیشتر صحبت می کنیم. قضیه را رسانه ای نکن. همه چیز را حل می کنیم.»

من گفتم: «شما در جوابش چی گفتی آقای شریف؟»

گفت: «من کوتاه نمیام. حتی حبیب الله صادقی رئیس موزه ی هنرهای معاصر (مجسمه رویش را موزه هنرهای معاصر در دوره ی مدیریت علیرضا سمیع آذر در اختیار سفارت قراره داده بوده) هم زنگ زد و همین حرف را زد :

 

حبیب الله صادقی: سلام کامی جان.

کامی: شما؟

حبیب الله صادقی: من حبیب الله صادقی هستم.

کامی: به جا نمیارم. ندیدم. نمی شناسم.

حبیب الله صادقی: بابا من رئیس موزه هنرهای معاصر هستم. صادقی!

کامی: متأسفانه شما رو نمی شناسم. بفرمایید.

حبیب الله صادقی: می خواستم در مورد مجسمه رویش باهاتون صحبت کنم. می دونم خیلی شرایط بدیه. الان ناراحتین. حق هم دارین. کامی جان چرا تشریف نمیاری اینجا درباره این مجسمه بیشتر صحبت کنیم؟ من خودم خیلی از این موضوع ناراحتم و حتما باید یه فکری به حالش بکنیم. منتها بهتره که این ماجرا رو خیلی جنجالیش نکنیم. به هر حال شما هم خودت شرایط رو بهتر می شناسی. ما همه ی ماجرا رو به خوبی و خوشی حل و فصل می کنیم. این خبر اگه همه جا پخش بشه فردا پس فردا به جمهوری اسلامی هم می گن: طالبان! که مجسمه هاشونو خراب می کردن...

کامی: من برای اون مجسمه چهار ماه و نیم زیر آفتاب زحمت کشیدم... تموم اون هفت متر رو با دستای خودم تراشیدم....

 

انجمن مجسمه سازان در سوراخ

مگر این کامی خان، قوم و قبیله ندارد؟ صنف ندارد؟ پس انجمن مجسمه سازان ایران توی کدام سوراخ است؟ پس کجاست طاهر شیخ‌الحکمایی- رئیس انجمن مجسمه سازان- وقتی مجسمه ی پرویز تناولی از باغ خانه هنرمندان با دستان پرتوان یک پیمانکار از بیخ و بن کنده و در انبار شهرداری دفن شد؟ کجاست این انجمن وقتی که مجسمه ی رویش را سپورهای فرانسوی شانغه، فانغه مانغه گویان تشییع می کنند. چند تا فحش آبدار هم لابد برای اجدادمان می فرستند که کجای فرهنگ شهروندی نوشته شده آدم یک تن چوب را یک جا می گذارد سر کوچه؟ چه خاصیتی دارد این همه صنف عریض و طویل که بی اجازه ی دولت آب نمی خورد؟

قوم و قبیله ی کامی البته از سوراخ بیرون خزیده. آن هم برای یک بار:

طاهر شیخ‌الحکمایی: «ما نمی تونیم اعتراضی بکنیم آقای شریف. ما در موقعیت ضعفیم. مسأله یهو سیاسی می شه و نمی شه کنترلش کرد. به نفع هیچ کس نیست.»

 

من: آقای شریف! یعنی  صنف حاضر نیست پای شما وایسه؟ یه بیانیه ای، اعتراضی، چیزی....؟

کامبیز شریف: نه. می ترسن صندلیشون رو از دست بدن.

من: خودتون چی؟

کامبیز شریف: داریم تلاش می کنیم با بچه ها یه بیانیه بنویسیم.

من: مجسمه چی می شه؟ هیج رقمی نمی شه پیداش کرد؟

کامبیز شریف: مجسمه رفته قاطی آشغالا.

من: وقتی ساختینش چند سالتون بود؟

کامبیز شریف: 24 سالم بود. با مصیبت ساختمش. پول نداشتم. دار و ندارم رو گذاشتم تا این مجسمه رسید به ارتفاع هفت متری.

 

وزارت امور خارجه در حال ماله کشی

از یکی از همکارانم در رسانه ای که به دلایلی ترجیح می دهم نامی از آن نبرم خواستم لطف کند، با وزارت امور خارجه تماس بگیرد و کسی را پیدا کند تا برای مصاحبه روی آنتن ببریم اما تلاش همکارم و مذاکراتش با رابط خبری در وزارت امور خارجه هیچ نتیجه ای نداشت. وزارت امور خارجه به هیچ وجه حاضر نشد در این باره مصاحبه ای صورت بگیرد.

راستی چطور یک وزارت خانه می تواند بعد از چنین اتفاقی که علیرضا سمیع آذر از آن به عنوان یک فاجعه ی ملی یاد می کند حتی در یک سطر هم مراتب تأسف و عذرخواهی خود را اعلام نکند؟ تأسف؟ وزارت امور خارجه در کمال وقاحت توضیحات خجالت آوری برای خبرگزاری ایسنا ارسال کرده که در آن کوشیده تا هر نوع مسئولیتی را از گردن خود باز کند.

این وزارت خانه در حال حاضر با تمام قوا تلاش می کند جلوی هر سوراخی را برای جلوگیری از درز پیدا کردن و گسترش خبر بگیرد. خوشبختانه بعد از ایسنا، روزنامه اعتماد ملی راه افتاده و احتمالا پرچم این رسوایی ملی را به زودی بالا می برد.

 

آن ها که برای فیلم 300 گریبان می دریدند و سینه چاک می کردند که دامن بلند تاریخ و فرهنگشان لکه دار شده اصلا این خبر را شنیده اند؟ اگر بشنوند چه واکنشی دارند؟ یقین دارم آن ها که همچون ناموسشان از «وطن» می نویسند مجسمه ی هفت متری رویش را برخلاف کارکنان سفارت ایران در فرانسه، صرفن هفت متر چوب فرض نمی کنند.

تو اسم نابودی مجسمه ی «رویش»، تکه تکه شدن مجسمه «تقدیس» ساخته پرویز تناولی را چی می گذاری؟

من نامش را می گذارم: «ترور هنر»

    

         نقل از:     www.eistgah.blogfa.com